COMENTARIO LITERARIO “ABEL”. SARA LEMA. 4º A.

PLANO DO CONTIDO:

1. TEMA: A chegada esperada dun meniño que nace morto.

2. ARGUMENTO: Trátase dunha familida de catro irmás e os pais que agardaban a esperada da chegada dun meniño ao cal lle asignaron o nome de Abel, pero este naceu morto e a ilusión quebróuselles con este acontecemento.

3. O narrador é omnisciente, coñece todos os acontecementos e sabe os pensamentos de cada personaxe (será un meniño). Ata sabe o que sente cada un, en concreto o que sente a nai cando sabe que está embarazada. Pero  non comparte os feitos.Non é un personaxe da historia.

4. Hai oito personaxes, o pai, a nai, as catro irmás e o agardado meniño. Non temos moitos datos deles, e só sabemos o nome do meniño, Abel. Del sabemos que faleceu antes de nacer.Da nai e do pai non se sabe case ningún dato, só coñecemos algúns sentimentos momentáneos, despois non se describen nin se saben nomes. Das irmás sabemos que están moi emocionadas pola chegada do neno, e tamén sabemos as súas idades por dedución, xa que o narrador utiliza un xogo de números para que o lector pense na idade “a máis nova ten cinco anos, “van en escaleira de dous en dous”.

PLANO DA FORMA:

1.”Un latexo velaíño…” infórmanos sobre como a nai sabe que está embarazada.

“será un meniño”, a familia está convencida de que é un meniño aínda que non haxa nada para probalo. “ O tempo facíase longo…” fálanos de cómo a familia se lle fai longa a espera da chegada do meniño. “De altar…”quere mostrar a importancia que ten o meniño para elas.

2. Hai abundancia de pretéritos e copretéritos, que guían o ritmo narrativo combinándose para aportar doses de lentitude do tempo da espera e puntualidade de acción con matices de maior aceleración. Exemplos: “dicía, era, viron, medraba, ían, viña…”

3. Tiñan catro fillas, é importante saber este dato, xa que así sabemos que Abel é o quinto fillo. O número de nenas podería xustificar a ansiada chegada de un integrante do outro sexo que aportaría “variedade” á familia.

“De dous en dous” grazas a esto podemos deducir a idade das rapazas. “Catro corazóns” substitúe as catro rapazas polos seus corazóns que sentían dor polo  seu irmán, un recurso literario moi relevante estilisticamente.

ABEL de Xosé Neira Vilas. Karen 4º B

PLANO DO CONTIDO:

Tema: Abel: Unha ilusión acabada en traxedia.

Argumento: Unha familia tiña catro fillas, cada unha en escaleira de dous en dous anos. É un día chegou a ilusión da familia que era o nacemento dun meniño.Xa lle tiñan nome e todo `Abel´ pero finalmente acabou sendo unha traxedia .

Narrador: Non aparece na historia, xa que conta a experiencia da familia que queria ter un neniño xa que só tiña catro fillas, pero finalmente todo quedou nunha traxedia. Coñece as emocións, os pensamentos e as actuacións das rapazas e compárteas cos lectoes. Ex......

Personaxes: Os personaxes que se están mencionando son as catro fillas, a nai e o pai.

``As nenas cavilaban arreo do irmanciño´´ (l.16), ``un latexo velaíño que a nai albiscou no fondo de si´´ (l.6), ``Pola mañan o pai chamounas´´ (l.34). Non hai nomes, nin rasgos físicos tan só asistimos ás condutas propias duns seres infantís con enorme ilusión e isto é o relevante. A Abel “invéntano” “branco e agudo” un rasgo físico asociado coa finura “social” e outro carácter, sinal de intelixencia ou agudeza, que farían do novo integrante familiar, un ser digno, relevante.

PLANO DA FORMA

1. REALIZA UNHA VALORACIÓN SOBRE SUBSTANTIVOS ``DESTACADOS´´
   Repitese moito a palabra ``nenas´´, exemplo, ``E as catro nenas repetían aquel dito´´ (l.10), ``As nenas cavilaban arreo no irmanciño´´ (l.16), ``Pensando nel deitábanse e erquíanse as nenas´´(l.23), ``As nenas non se moveron´´(l.30), ``Alí chegaron as catro nenas coa súa ilusión crebada´´ (l.40). O antropónimo Abel e Abeliño deben ser comentados polo seu alto valor emocional. Ten nome quen non naceu aínda e isto crea un efecto de presenza real e de humanización necesarios para soportar todo o mundo ilusionado que se crea no ambiente familiar.
2. TEMPORALIDADE VERBAL
   Os tempos verbais que predominan son o copretérito e o pretérito de indicativo.
   ``daban´´ ``cavilaban´´ ``había´´``deitábanse´´ ``comenzaban´... o copretérito co seu valor durativo e efecto de prolongación da acción adáptase perfectamente á creación da larga espera do do nacemento e da constancia da presenza na mente das nenas, do futuro nacemento. Coa combinación de tempos propios da narración conséguese ritmo narrativo áxil e eficaz.
3. O PAPEL DOS NUMERAIS
   Os numerais úsanse para contar os elementos dun conxunto, Úsase moito o numeral ``un´´, ``Pero un día aconteceu algo´´ (l.5), ``un neniño´´ (l.11), ``Xa entre todos lle deran un nome: Abel´´ (l.21)... Apórtanlle concreción e obxectividade a un texto que coma este se sustenta sobre o mundo mental e emocional de catro nenas. O autor prefire a expresión “ 7 días” para enmarcar o ritual infantil das rapazas de visitar a “ tumba “ de seu Abeliño.