ABEL de Xosé Neira Vilas. Karen 4º B

PLANO DO CONTIDO:

Tema: Abel: Unha ilusión acabada en traxedia.

Argumento: Unha familia tiña catro fillas, cada unha en escaleira de dous en dous anos. É un día chegou a ilusión da familia que era o nacemento dun meniño.Xa lle tiñan nome e todo `Abel´ pero finalmente acabou sendo unha traxedia .

Narrador: Non aparece na historia, xa que conta a experiencia da familia que queria ter un neniño xa que só tiña catro fillas, pero finalmente todo quedou nunha traxedia. Coñece as emocións, os pensamentos e as actuacións das rapazas e compárteas cos lectoes. Ex......

Personaxes: Os personaxes que se están mencionando son as catro fillas, a nai e o pai.

``As nenas cavilaban arreo do irmanciño´´ (l.16), ``un latexo velaíño que a nai albiscou no fondo de si´´ (l.6), ``Pola mañan o pai chamounas´´ (l.34). Non hai nomes, nin rasgos físicos tan só asistimos ás condutas propias duns seres infantís con enorme ilusión e isto é o relevante. A Abel “invéntano” “branco e agudo” un rasgo físico asociado coa finura “social” e outro carácter, sinal de intelixencia ou agudeza, que farían do novo integrante familiar, un ser digno, relevante.

PLANO DA FORMA

1. REALIZA UNHA VALORACIÓN SOBRE SUBSTANTIVOS ``DESTACADOS´´
   Repitese moito a palabra ``nenas´´, exemplo, ``E as catro nenas repetían aquel dito´´ (l.10), ``As nenas cavilaban arreo no irmanciño´´ (l.16), ``Pensando nel deitábanse e erquíanse as nenas´´(l.23), ``As nenas non se moveron´´(l.30), ``Alí chegaron as catro nenas coa súa ilusión crebada´´ (l.40). O antropónimo Abel e Abeliño deben ser comentados polo seu alto valor emocional. Ten nome quen non naceu aínda e isto crea un efecto de presenza real e de humanización necesarios para soportar todo o mundo ilusionado que se crea no ambiente familiar.
2. TEMPORALIDADE VERBAL
   Os tempos verbais que predominan son o copretérito e o pretérito de indicativo.
   ``daban´´ ``cavilaban´´ ``había´´``deitábanse´´ ``comenzaban´... o copretérito co seu valor durativo e efecto de prolongación da acción adáptase perfectamente á creación da larga espera do do nacemento e da constancia da presenza na mente das nenas, do futuro nacemento. Coa combinación de tempos propios da narración conséguese ritmo narrativo áxil e eficaz.
3. O PAPEL DOS NUMERAIS
   Os numerais úsanse para contar os elementos dun conxunto, Úsase moito o numeral ``un´´, ``Pero un día aconteceu algo´´ (l.5), ``un neniño´´ (l.11), ``Xa entre todos lle deran un nome: Abel´´ (l.21)... Apórtanlle concreción e obxectividade a un texto que coma este se sustenta sobre o mundo mental e emocional de catro nenas. O autor prefire a expresión “ 7 días” para enmarcar o ritual infantil das rapazas de visitar a “ tumba “ de seu Abeliño.