A
rapaza do circo
en “Vento ferido” de Carlos Casares.
Comentario.
PLANO DO CONTIDO.
O tema do fragmento pode ser un encontro casual convértese en intensa
/inseparable relación adolescente.
O argumento parte da
casualidade do encontro entre una rapaza francesa que precisa atopar un médico
e un mociño da vila que amablemente informa a rapaza sobre a localización
daquel. O agradecemento dela reflíctese na invitación a ver a función do circo
no que actúa ela e as posteriores citas que manteñen diariamente confirman a
simpatía que naceu entre eles.
O narrador en 3ª persoa preséntanos as diversas escenas polas que
trancorre a cómplice historia dos adolescentes, detalles de cando se coñeceron
fortuitamente, onde e a que hora. Ofrece datos descritivos da moza estranxeira,
transcribe as súas conversacións “preguntoulle onde podería atopar un médico”, “polo
camiño
ela
díxolle que era trapecista do circo” e recolle as imaxes
que invaden ao rapaz cando recrea mentalmente a cidade francesa de Marsella ”
El pechaba os ollos e imaxinaba aquela rúa fronte ao porto”.
O espazo narrativo non aparece “materializado” por medio de ningún
referente definido, adiviñamos que pode ser unha vila, non pequena, posiblemente
do interior galego cun centro educativo con bacharelato superior e un río. A
maior parte das accións transcorren en espazos abertos,sobretodo a zona
fluvial, onde os dous rapaces comparten o escaso tempo libre do que van dispór
e onde buscan a intimidade necesaria para vivir ese exquisito momento de
namoramento adolescente. O interior da carpa do circo e algunha dependencia do
colexio cerran o mundo espacial do texto.
O tempo do relato, ao igual que o marco espacial, é
indefinido.Poderiamos situalo nun momento cronolóxico anterior ao ano 1970 dado
que existía a estrutura educativa de bacharelato elemental e superior “ os de quinto”.
As secuencias temporais veñen marcadas por medidores como “ Unha tarde a iso
das seis”, “ a función das oito”, “volvéronse atopar ao día seguinte”,”despois
víronse todos os días”,” pasaban as tardes no río” cuxa función é a de enmarcar
o tempo compartido, o paso da casualidade á búsqueda do contacto diario, a
necesidade de compartir e a atracción nacida entre eles.
Os personaxes son dous e destaca a figura da rapaza francesa pois é a
única descrita e a única nominalizada. Anne ou a francesiña do circo está
determinada como personaxe por dous rasgos principais : o ser estranxeira e o
ser trapecista dun circo. Ela constitúe o elemento novidoso na vila, é
francesa, probablemente máis moderna e interesante que calquer rapaza da vila.
Vigorosa, esvelta, áxil e elástica son adxectivos facilmente atribuíbles á
textura corporal dunha mociña que se adica á práctica de acrobacias sobre o
trapecio. A figura varonil está eclipsada pola potente imaxe de Anne polo menos
neste fragmento, é case unha imaxe pasiva, interesada en escoitar e en imaxinar
a vida da francesa . É receptor e non
tanto dador. Só intuímos o seu entusiasmo pola rapaza ao saber da súa frustración
por non poder despedirse, ante a incomprensión de seus pais.
PLANO DA FORMA.
O fragmento é claramente
narrativo nel predominan as accións
que se suceden ao coincidir os dous personaxes e posteriormente compartir tempo
e inocentes diversións ao aire libre. Son, polo tanto as formas verbais as “donas”
narrativas do texto. O tempo de pretérito selecciónase para accións puntuais
“El coñeceuna de
casualidade”,”Acompañouna”,”El apenas falou”,”Foi”,”cantou” ou ben con verbos
de lingua que introducen o diálogo indirecto entre os dous personaxes ao
encontrárense “ preguntoulle onde podería atopar un médico”,“ela díxolle que
era trapecista do circo e que seu pai se atopaba malo…”. As liñas máis
rendibles estilisticamente desde o punto de vista da temporalidade verbal son as que recollen a cotiá actividade dos adolescentes-xa
parella .Son agora os copretéritos os que cobran especial relevancia para
enmarcar a duración,a elástica prolongación das actividades conxuntas, a
recreación e deleite cos que os rapaces desenvolven actos case ridículos ou
infantís ante unha mirada actual “ Pasaban as tardes no río,“deitábanse na area”,”enterrábanse
na area”,”Ela faláballe de Marsella”,”El pechaba os ollos”.
Destacan, centrándonos no aspecto nominal, o antropónimo Anne e
as outras dúas denominacións coas que se alude a rapaza ”a francesiña do circo”e
“rapaciña loura, de melenas longas, vestida cun pantalón curto”. Os dous
diminutivos cos que se caracteriza a rapaza ben poderían responder á estatura
desta e a súa liviá constitución física. A súa dedicación artística probablemente
estea condicionada e á inversa pola súa estrutura ou complexión corporal que
esixe elasticidade, flexibilidade e forma aerodinámica. Os outros datos sobre o
aspecto físico de Anne son pinceladas puntuais sobre cor de pel, o largo da
cabeleira ( tamén esixido pola actividade artística que desempeña) e a
vestimenta fresca,estival e moderna que viste o día do encontro “vestida cun
pantalón curto”.
O fragmento constitúe un
sinxelo modelo de narración con total dominio das accións dos personaxes con
escaso desexo de recreación en datos superficiais.A intención deste estilo
narrativo debe responder á recollida dunha breve
relación adolescente debido ao carácter itinerante da ocupación laboral da
rapaza francesa e a súa familia.
No comments:
Post a Comment