DENDE A FIESTRA DA TORRE. cOUSAS. cASTELAO

DENDE A FIESTRA DA TORRE. Castelao. “Cousas”.

TÉCNICA NARRATIVA:

1.Rasgos narrativos esenciais: Prescíndese de antropónimos e topónimos. Só aparecen xestores temporais moi imprecisos propios da contística tradicional (“un día”, “hai centos de anos”, “pasan días, meses e anos”). Ausencia de rasgos descritivos ou identificadores dos personaxes protagonistas. Descoñecemos os motivos da desaparición do namorado.

2. Recursos realistas como o apóstrofe ao lector:”Velaia como contan as xentes a morte da namorada”(l.7), como pausa cronolóxica e narrativa entre a versión romántica popularizada emprega o autor esta “simulación de apóstrofe” entregando ao lector a lenda e invitándoo a participar dela antes de que a versión máis realista e recente rompa a maxia da memoria popular.

3.O humorismo lógrase co contraste entre a variante romántica mantida ao longo dos séculos e a versión real desvelada ao abrir o sartego. O mundo da fantasía popular reforzada no pasar do tempo queda “profanada” pola cruel realidade de ser a causa da morte un “empacho froital”. Resolución inesperada pero auténtica que tamén identifica o estilo narrativo do autor. Hai tamén humorismo e ironía no tratamento das figuras representativas do rango social máis elevado(nun mundo rural anticuado) como a do médico e o boticario aos que cualifica de “intelectuales”(l.11) e “esnaquiza” a imaxe do primeiro cualificándoo de “home de moitos anteollos e de moita caspa”(l.13).

4. O lirismo e sentimento persoal están presentes na primeira parte do relato:na localización espacial”unha fiestra da torre”(l.1), o estado emocional”ollos chorosos”,” verme dos ciúmes”,”vai morrendo pouco a pouco”(l.1-3). Unha longa e infrutuosa espera a da nosa protagonista.Tamén este aspecto aparece na mitificación romántica da tumba, convertida nun santuario de culto para “os espíritos románticos”(l.10).

5.Desenlaces coidados con esmero cunha reflexión final ou epifonema. “Hai homes que non saben calar”(l.16). Expresión coa que o narrador admite a súa preferencia por manter a versión romántica da historia e defende a necesidade de silenciar o desenlace real, pois, este traicionaría a crenza ilusionante mantida de xeración en xeración coa que o autor quere posicionarse como cómplice leal.