Doña Florinda por Laura Sánchez Campaña. 4º A ( 2013-2014)

1.Rasgos narrativos esenciais: O narrador non nos sitúa espazo-temporalmente. Non especifica rasgos físicos nin psíquicos. Menciona que ela non pode ter fillos ("e viveu lúa tras lúa en espera dun fillo que non chegou" L.1,2), que o home morreu do corazón ("Fungueiriño era xogador e morreu do corazón" L.3,4) que volve casar e que o seu segundo marido tamén falece. Non di nada máis que agora é vella e que non conseguiu ter fillos.

2.Recursos realistas como o apóstrofo ao lector: Neste texto non hai ningún exemplo definido, é unha das excepcións; aínda que frases con referencias orais abundan nos textos de Castelao.

3.O humorismo: ("O loito sentáballe ben a doña Florinda" L.5), o feito de atribuírlle un rasgo positivo ao loito, dálle un aire de humor e contraste coa morte do seu primeiro marido. Tamén o contrasta coa súa pel branca, e co que atrae esa característica ("e a carne branca dos seus brazos chamou polas olladas a furto de don Roque" L.5,6). ("Don Roque foise do mundo e doña Florinda quedouse soia diante dos seus anceios fanados" L.9) outro toque de humor é a mala sorte que ten a muller de que o seu segundo marido tamén faleza. E por último, "no remate da súa longa vida, ¡quen o diría!, doña Florinda olla cumpridos os seus vellos anceios"L.11,12; que agora pense que ten un fillo sendo clamamente a súa imaxinación, resulta irónico.

4.Lirismo e sentimento persoal: ao longo de todo o relato, a pena que sente doña Florinda ("e viveu lúa tras lúa en espera dun fillo que non chegou" L.1,2) ("Laiándose da súa cativa sorte, doña Florinda pasaba as horas mortas na solaina escoitando o chouqueleo triste das galiñas" L.2,3) o feito de non poder ter fillos. A morte do seu primeiro home e a do segundo, e a falsa ledicia, que ao longo da súa vida endexamais tivera ("a chocheira fíxolle crer que ten un fillo, e calquera día quédase morta de ledicia, da ledicia de ser nai" L.12,13).

5.Desenlaces coidados con esmero cunha reflexión final ou epifonema: ("a boa da fidalga ándalle dicindo a todos:-Non sabedes? Nascéume un fillo. E todos se botan a rir porque as xentes xa non saben emocionarse" L.15,16) facendo referencia ao feliz, pero triste final da muller. E na última frase, diríxese cara a sociedade, 
destacando que a xente xa non ten a mesma empatía que tiña antes.